Osrodek dyspersyjny

Aby stworzyć koloidalny układ. w którym ma zachodzić polimeryzacja w określonym kierunku. dająca określony produkt końcowy musimy użyć od pięciu do dziesięciu składników. 1. Ośrodek dyspersyjny w którym wytwarza się emulsję. Stosujemy przeważnie wodę (wolną od żelaza wapnia oraz zanieczyszczeń organicznych). Stosuje się ją zawsze w nadmiarze, w ilości od 60 do 80% wagowych całkowitej mieszaniny. 2. Monomer główny (butadien, chlorek winylu itp. ) tworzący szkielet przyszłego polimeru. Używa się go w ilości 60 -i- 80% na wagę końcowego polimeru lub 15 . ; – 30% na. wagę emulsji. 3. Monomer dodatkowy (styren, nitryl oraz estry kwasu akrylowego. octan winylu Itp. ), który stosuje się tylko w wypadku. gdy mamy otrzymać kopolimer. Używa się go w ilości 24 . ; – 40% na wagę końcowego polimeru lub od 5 -i- 15% początkowego układu koloidalnego. 4. Emulgator czyli substancja, która umożliwia wytworzenie koloidalnej dyspersji monomeru. Opisano i zastosowano wiele różnych substancji tego typu; wydaje się że wybór odpowiedniego emulgatora ma duże znaczenie dla wyniku procesu polimeryzacji. Z dużym powodzeniem zastosowano alifatyczne kwasy karbolinowe o długich łańcuchach oraz sole kwasów sulfonowych, sulfonowane alkohole o długich łańcuchach oraz aminy, jak również aromatyczne alkilowane sole kwasów sulfonowych. Emulgatora używa się zwykle w ilości od 0,2 do 2% na wagę otrzymanego polimeru. 5. Stabilizator zapobiega rozwarstwieniu się emulsji. Do tego celu stosujemy szereg koloidów ochronnych, jak np. żelatynę, klej, kazeinę, krochmal,dekstrynę, metylocelulozę, polialkohol winylowy itp. Zwykle używamy od 2 do 5% stabilizatora na wagę polimeru. 6. Regulator napięcia powierzchniowego, którego działania w chwili obecnej nie można dokładnie określić. Wydaje się, że obecność jego sprzyja otrzymywaniu cząstek emulsji o odpowiedniej wielkości. a zarazem zmniejsza znacznie różnice pomiędzy wielkościami poszczególnych cząstek. Stosuje się przeważnie alkohole. posiadające łańcuch Składający się z 5 do 8 atomów węgla; alkohole aromatyczne oraz aminy wykazują również podobne działanie. Używa się ich w ilości od 0,1 do 0,5% na wagę polimeru. 7. Katalizator. którego działanie polega głównie na reakcji polimeryzacji, natomiast na wzrost polimeru nie ma on wpływu. Wydaje się jednak, że większość substancji, które inicjują reakcję działają w pewnych stężeniach w kierunku jej zatrzymania tak że dodanie zbyt dużych ilości katalizatora powoduje powstawanie polimeru o niskim ciężarze cząsteczkowym. Do substancji działających jako katalizatory należą: tlen, ozon, nadtlenek wodoru, nadtlenki organiczne oraz ozonki, nadsiarczany,dwuwęglany, nadborany i wiele innych podobnych substancji; stosujemy je zwykle w ilości od 0. 1 do 1,0% na wagę polimeru. 8. Regulator kierujący reakcją polimeryzacji i głównie zapobiegający tworzeniu się polimerów rozgałęzionych. Niewiele wiemy obecnie o działaniu tych substancji. Praktyka wykazała, że przez dodanie chlorowanych węglowodorów alifatycznych, jak np. czterochlorku węgla, dwuchlorku etylenu, sześcio-chloroetylenu oraz podobnych związków aromatycznych zapobiega się tworzeniu polimerów rozgałęzionych; związków tych dodajemy w ilości 2 do 5% na wagę polimeru. 9. Substancje buforowe. [więcej w: polistyren ekstrudowany , kotły gazowe ceny , proces polimeryzacji ]

Powiązane tematy z artykułem: kotły gazowe ceny polistyren ekstrudowany proces polimeryzacji